در موارد زیر بیمهگر مكلف است بدون هیچ شرط و أخذ تضمین، خسارت زیاندیده را پرداخت كند و پس از آن میتواند به قائممقامی زیاندیده از طریق مراجع قانونی برای بازیافت تمام یا بخشی از وجوه پرداختشده به شخصی كه موجب خسارت شده است، مراجعه كند:
الف - اثبات عمد مسبب در ایجاد حادثه نزد مراجع قضائی
ب - رانندگی در حالت مستی یا استعمال مواد مخدر یا روانگردان مؤثر در وقوع حادثه كه به تأیید نیروی انتظامی یا پزشكی قانونی یا دادگاه رسیده باشد.
پ - در صورتی كه رانندهی مسبب، فاقد گواهینامهی رانندگی باشد یا گواهینامهی او متناسب با نوع وسیلهی نقلیه نباشد.
ت - در صورتی كه رانندهی مسبب، وسیلهی نقلیه را سرقت كرده یا از مسروقه بودن آن، آگاه باشد.
تبصره ۱ - در صورت وجود اختلاف میان بیمهگر و مسبب حادثه، اثبات موارد فوق در مراجع قضائی صالح صورت خواهد گرفت.
تبصره ۲ - در مواردی كه طبق این قانون، بیمهگر حق رجوع به مسبب حادثه یا قائممقام قانونی وی را دارد، اسناد پرداخت خسارت از سوی بیمهگر در حكم اسناد لازمالاجراء است و از طریق دوایر اجرای سازمان ثبت اسناد و املاك كشور قابل مطالبه و وصول میباشد.
تبصره ۳ - در صورتی كه حادثه در حین آموزش رانندگی توسط مراكز مجاز یا آزمون اخذ گواهینامه رخ دهد، خسارت پرداخت شده به وسیلهی شركت بیمه از آموزشگیرنده یا آزموندهنده قابل بازیافت نخواهد بود و حسب مورد آموزشدهنده یا آزمونگیرنده، راننده محسوب میشود.