هر راه خروج قابل دسترس الزامی باید به صورت پیوسته تا یک راه عمومی ادامه یابد و تمام اجزاء، عناصر و مسیرهای واقع در راه خروج با ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد معلول جسمی-حرکتی مصوبه شورای عالی شهرسازی و معماری ایران نیز منطبق باشد.اجزای راه خروج قابل دسترس میتواند شامل یک یا چند مورد از بندهای زیر باشد: - پلکان به عنوان بخشی از راه خروج قابل دسترس مطابق با بند؛ ۳-۱۰-۶-۳ - آسانسور طبق شرایط بند ۳ ۴-۱۰-۶-(با کمک مأموران آتشنشانی یا مسئولین امداد و نجات)؛ - فضای پناه گرفتن مطابق شرایط بند ۳-۶-۱۰-۶
۳-۶-۱۰-۳ راهپلهها به عنوان بخشی از راه خروج قابل دسترس هر راه پله که بخشی از راههای خروج قابل دسترس درنظر گرفته شده است، باید حداقل ۱۲۰ سانتی متر بین میلههای دستگرد پهنای آزاد داشته باشد، یا باید یکی از پاگردها با مساحت بیشتر نسبت به پاگرد سایر طبقات، یک فضای پناه گرفتن داشته باشد، یا به یک فضای پناه گرفتن مطابق با شرایط بند، ۳-۶-۱۰-۶ یا به یک خروج افقی، دسترس داشته باشد.
در هر راه پله که قابل دسترس بودن آن الزامی است، حداکثر تعداد پلههای بین دو پاگرد(یا بین کف و پاگرد)باید ۱۲ عدد باشد.
راه پلههای خارجی خروج مجاز مطابق بند ۳-۶-۳-۳-۱۱ را میتوان به عنوان بخشی از راه خروج قابل دسترس محسوب کرد.
تبصره: -۱ پهنای حداقل ۱۲۰ سانتی متر بین میلههای دستگرد برای موارد زیر الزامی نبوده و باید حداقل پهنا مطابق مقررات راهپله در هر تصرف در نظر گرفته شود: - در مواردی که طبق محاسبه ظرفیت راه خروج، حداقل پهنای بیشتری برای راه پله الزامیباشد؛ - در ساختمانهایی که بهطور کامل به شبکه بارنده خودکار تأیید شده مجهز باشند؛ - در ساختمانهایی که دسترسی به راهپله خروج از طریق یک خروج افقی تأمین شده باشد. -۲ فضای پنا ه گرفتن در موارد زیر الزامی نیست: - در راه پلههای خروج مجاز، که به عنوان بخشی از راه خروج قابل دسترس محسوب میشوند، به شرطی که سرتاسر ساختمان به شبکه بارنده خودکار تأیید شده مجهز باشد؛ - در تصرفهای مسکونی گروه م-۲.