در این آییننامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح به كار میروند:
الف - قانون: قانون پیش فروش ساختمان - مصوب ۱۳۸۹ - .
ب - پیش فروشنده: مالك رسمی زمین یا سرمایهگذار یا مستأجر.
پ - مالك رسمی زمین: شخصی كه مطابق ماده ۲۲ قانون ثبت اسناد و املاك - مصوب ۱۳۱۰ - دارای سند رسمی مالكیت میباشد.
ت - مستأجر: شخصی كه به موجب سند رسمی دارای حق احداث بنا بر روی عین مستأجره میباشد.
ث - سرمایهگذار: شخصی كه به موجب سند رسمی با مالك یا مستأجر برای احداث بنا سرمایهگذاری مینماید و واحد یا واحدهای ساختمانی مشخص از بنای احداثی با حق فروش به وی اختصاص مییابد.
ج - سند رسمی: سندی كه بین پیش فروشنده و پیشخریدار یا واگذارنده و منتقلالیه حقوق و تعهدات ناشی از آن، در دفاتر اسناد رسمی تنظیم میگردد.
چ - عملیات پی ساختمان: عملیاتی كه پس از خاكبرداری و در اجرای پیریزی ( فونداسیون ) جهت استقرار ستونهای ساختمان یا دیوارهای باربر بر روی پی انجام میگیرد و با پایان آن، اجرای اسكلت ساختمان شروع میشود.
ح - مهندس ناظر: شخصی كه دارای پروانهی اشتغال به كار مهندسی از وزارت راه و شهرسازی بوده و از طرف مالك یا پیش فروشنده به مرجع صدور پروانهی ساختمان معرفی و پس از موافقت مرجع مربوط، مسئولیت نظارت بر اجرای ساخت و ساز ساختمان را بر اساس پروانهی ساختمان و شناسنامهی فنی و ملكی ساختمان و سایر تكالیف مقرر بر عهده دارد.
خ - گواهی اتمام ساختمان: برگهای با امضای مهندس ناظر كه به موجب آن پایان عملیات ساختمانی بر اساس مقررات ملی ساختمان به مرجع صدور پروانهی ساختمان اعلام میگردد.
د - شناسنامهی فنی و ملكی ساختمان: سندی كه بر اساس بند (ز) ماده ۲۱ قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان - مصوب ۱۳۷۴ - و مطابق دستورالعمل وزارت راه و شهرسازی مشتمل بر سیستم و پایداری سازه، تأسیسات برقی و مكانیكی و مشخصات معماری ساختمان صادر میشود.
ذ – هیأت داوری: هیأت موضوع ماده ۲۰ ( منسوخه ) قانون پیشفروش ساختمان.