هدف آییننامه حاضر بر طبق بند ۱-۱ فصل اول، تعیین حداقل ضوابط و مقررات برای طراحی ساختمانها در برابر زلزله است. در صورت رعایت کلیه ضوابط مشروح در این آییننامه و سایر مدارکی که در آن به آنها ارجاع داده شده است، رفتار مورد انتظار ساختمان در مواجهه با سطوح خطر مختلف لرزهای بسته به نوع اهمیت آن، در همان بند بیان شده است. همچنین در فصل ۳ در خصوص برخی از ساختمانها برای حصول اطمینان از عملکرد مورد انتظار به شرح مندرج در بند پ۲-۵، رعایت ضوابط پیوست (۲ ) الزامی شده است. دقت در جزئیات اهداف بیان شده در بندهای فوقالذکر نشان میدهد علیرغم رعایت ضوابط این آییننامه، ساختمانها در صورت مواجهه با زلزلههای بزرگ ممکن است دچار درجاتی از آسیب شوند. این آسیبها میتوانند سازهای، غیرسازهای و یا ترکیبی از آنها باشد و در نتیجه، ساختمان قابلیت بهرهبرداری یا کارکرد خود را از دست بدهد. در این صورت، بهرهبرداری مجدد از ساختمان مستلزم بازرسیها و ارزیابیهای فنی و در صورت لزوم انجام تعمیرات و در برخی موارد تخریب و بازسازی کامل آن خواهد بود. کاهش آسیب به ساختمانها از طریق اعمال ضوابط سختگیرانهتر در طراحی و یا استفاده از برخی سیستمهای نوین میسر است. در این صورت، هزینه اولیه طراحی و ساخت ممکن است افزایش یابد ولی در عوض، هزین ههای احتمالی تعمیر یا تخریب و نوسازی و زمان بازیابی کاربری کاهش و تابآوری لرزهای ساختمان افزایش مییابد. در صورتیکه برای یک ساختمان، تابآوری بیشتری از آنچه با اعمال ضوابط اصلی این آییننامه تأمین میشود نیاز باشد، رویکردهای این پیوست میتوانند مورد استفاده قرار گیرند. انتظارات مورد نظر در این زمینه میتواند مواردی نظیر الزامات زمان بازیابی کاربری بعد زلزله، کاهش هزینه تعمیر به میزان معین، کاهش آسیبهای جانی، اطمینان از عدم
برچسب ناایمن و نیاز به تخلیه طوالنی مدت، کاهش تبعات زیست محیطی، تداوم کسب و کار، تداوم کارکرد سیستمهای برق، آب، ارتباطات، تهویه، و نظایر آن را شامل باشد. رعایت مفاد ا ین پیوست الزامی نبوده و صرفاً پیشنهادهایی برای حصول اهداف یاد شده است. تحلیلهای هزینه-فایده و توافق بین ذینفعان (کارفرما، طراح، سازنده و بیمهگر) میتواند مبنایی برای اخ ذ تصمیمات در این زمینه قرار گیرد.