مشخصات سختی و میرایی میراگرهای به کار رفته در مدلها باید بر اساس آزمایشهای مشخص شده در پیوست (۱۰) این آییننامه تعیین و تأیید شده باشد. در صورت لزوم، ویژگیهای غیرخطی نیرو-سرعت- تغییر مکان میراگرها نیز باید به گونهای مدل شون د که وابستگی میراگر به فرکانس، دامنه و مدت بارگذاری لرزهای مستقیماً در نظر گرفته شود. در تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی باید مدلسازی ریاضی سیستم باربر جانبی و سامانه میراگر مطابق ضوابط این قسمت انجام شود. این مدل باید رفتار هیسترتیک تمامی اعضا و اتصالاتی را که وارد محدوده رفتار غیرخطی میشوند با توجه به دادههای آزمایشگاهی در نظر بگیرد. برونیابی دادههای آزمایشگاهی برای دامنههایی فراتر از دامنه تغییر مکانهای آزمایش شده مجاز نمیباشد. چنانچه نتایج تحلیلها نشان دهد که امکان افت در مقاومت یا سختی اعضا وجود دارد، مدل هیسترتیک باید دربرگیرنده این اثرات نیز باشد. نسبت میرایی ذاتی سازه را نباید بزرگتر از ۳% نسبت میرایی بحرانی در نظر گرفت، تحلیل باید در هر دو تراز زلزله طرح و زلزله بیشینه مورد نظر انجام شود. در تحلیل تحت زلزله طرح نیازی به در نظر گرفتن اثرات خروج از مرکزیت اتفاقی نیست. نتایج تحلیل تحت زلزله طرح برای طراحی سیستم باربر جانبی و نتایج تحلیل تحت زلزله بیشینه مورد نظر برای طراحی سامانه میراگر مورد استفاده قرار میگیرد. در تحلیل تحت زلزله بیشینه
مورد نظر علاوه بر خروج از مرکزیت ذاتی، خروج از مرکزیت اتفاقی نیز باید به میزان ۵% بعد دیافراگم به طور جداگانه در هر یک از دو امتداد عمود بر هم و در تراز هر دیافراگم در نظر گرفته شود.