سه روش استاتیکی تأثیرات دینامیکی باد و تجربی برای تعیین بارهای باد قابل استفاده است. ضوابط محاسبه بار باد وارد بر ساختمانها و سازههای غیر ساختمانی به روش استاتیکی در بندهای ۶-۱۰-۴ الی ۶-۱۰-۱۵ این فصل تشریح شده است.
در ساختمانهای بلند که ارتفاع آنها بیشتر از ۶۰ متر یا ۴ برابر عرض مؤثر آنها بوده و در سازه ساختمانهای نرم که زمان تناوب ارتعاشات طبیعی آن بزرگتر از ۱٫۵ ثانیه باشد و در سازههای غیر ساختمانی نرم نظیر دودکشها مخازن و دکلها که زمان تناوب ارتعاشات طبیعی آنها بزرگتر از ۱٫۰ ثانیه است محاسبه بار باد به روش استاتیکی کافی نیست برای محاسبه بار باد در این ساختمانها و سازهها باید یکی از دو روش زیر را به کار گرفت:
الف) روش تأثیرات دینامیکی بار باد نظیر آنچه در پیوست پ-۶-۴ ارائه شده است.
ب) روش تجربی و استفاده از تونل باد مطابق روشهای معتبر بین المللی.
در مورد سازههایی با زمان تناوب بیش از ۴ ثانیه و ارتفاع بیش از ۶ برابر عرض مؤثر ساختمان استفاده از روش تجربی مثل تونل باد الزامی است.
بزرگترین زمان تناوب اصلی ساختمان یا سازه را در امتداد مورد نظر میتوان از هر یک از روشهای تحلیلی یا برای ساختمانهای با ارتفاع کمتر از ۱۲۰ متر از روابط تجربی زیر محاسبه کرد.
در طراحی سازهها به روشهای تأثیرات دینامیکی یا تجربی کل بار باد محاسبه شده در هیچ حالت نباید کمتر از ۸۰% بار باد بر اساس روش استاتیکی در نظر گرفته شود.
عرض مؤثر ساختمان از رابطه ۶-۱۰-۱-د بدست میآید که در آن hi ارتفاع طبقه i از سطح زمین و Wi حداقل عرض ساختمان در جهت عمود بر باد در طبقه i است.
در شکل ۶-۴-۱۶ نمودار مرحله ای محاسبه بار باد نشان داده شده است.
