این تکیهگا هها موجب جدایی سازه از زمین شده و مانع از انتقال لرزش شدید زلز له به سازه میشوند. در واقع با افزایش پریود، شتاب طیفی کمتری به سازه منتقل میشود. اشکال متفاوتی از جداگرها بهکار میرود ولی کاربرد تکیهگاه چندلایه ورقه ای فولادی مابین لایه های الستیکی متداول است. جهت بررسی رفتار الستیک مورد استفاده در جداساز لرزهای آزمون های کششی و فشاری تک محوری، سختی، برجهندگی، تنش-کرنش دو محوری و کرنشب رشی -رهاسازی جهت تعیین میرایی برشی انجام میشود. برای تعیین سختی میتوان از روشهای راکول و شُر استفادهن مود. آزمون شُر دیورومتر طبق استانداردهای D۲۲۴۰ ASTM یا ۸۶۸ SO قابل انجام می باشد. جهت اندازهگیری استحکام کششی میتوان از استانداردهای R۳۷ ISO و D۴۱۲ ASTM استفادهن مود. رفتار الستیک در فشار همانند رفتار الستیک کششی نیز حائز اهمیت میباشد، این آزمایش مطابق استاندارد D۵۷۵ ASTM انجام میشود. میزان برجهندگی قطعه بر اساس استانداردهای ۴۵۰۱ASTM، ISO۴۶۶۲ و DIN۵۳۵۱۲ انجام میگیرد. معموال از هسته های سربی با خلوص %۹۹/۵ جهت افزایش میرایی جداگر استفاده میشود. از مواد مورد استفاده در جداسازهای لرزهای میتوان به نئوپرن اشاره نمود. نئوپرن یک هموپلیمر از کلروپرن است. این پلیمر الستیکی چندمنظوره بوده و توازنیا یده آل در خواص و پاره ای از محدودیتهای عملی است. ترکیبات نئوپرن معمولاً حاوی کربن سیاه، پرکننده ها و یا هر دو آن میباشند. چسبندگی عالی به الیاف و فلزات، مقاومت در برابر شرایط جوی، مقاومت در برابر بازها، مقاومت در برابر اکسیداسیون، مقاومت در برابر نور خورشید، مقاومت سایشی، جهندگی، مقاومت در برابر آب و هوا و ازون، از مزایای نئوپرن میباشند و قیمت بالا، مقاومت کم در برابر سرما، مقاومت کم در برابر حلالهای اکسیژن دار و انعطافپذیری کم در دمای پایین از محدودیتهای آن هستند.