تمام خروجها و دسترسهای خروج باید با علامتهای خروج تأیید شده منطبق با مبحث بیستم
مقررات ملی ساختمان مشخص شوند، به گونه ای که این علائم در مسیر خروج از هر جهت دیده شود و جهت دست یابی به خروج را به وضوح نشان دهد.تعداد و موقعیت این علائم باید به گونه ای باشد که فاصله هیچ نقطه ای از دسترس خروج تا نزدیک ترین علامت قابل مشاهده، از ۳۰/۰ متر بیشتر نشود.
تبصرهها:.۱ در اتاقهای ا فضاهایی که تنهای ک خروج یا دسترس خروج الزامی دارند، نیاز به علامت خروج اضافی(غیر از علامت خروج نصب شده بر روی در یا مشابه آن)نیست..۲ دروازههای ا درهای خروج اصلی که تشخیص آنها به عنوان خروج، به راحتی ممکن است، در صورت تأیید مرجع صدور پروانه و کنترل ساختمان به علائم خروج نیاز ندارند..۳ در تصرفهای گروه(ف)و در واحدهای مستقل خواب یا مسکونی در گروه تصرفهای(م-۱)و (م-۲)، علائم خروج مورد نیاز نیست..۴ در فضاهای خواب در تصرفهای گروه(د-۳)، علائم خروج مورد نیاز نیستند..۵ در تصرفهای گروه(ت-۴)و(ت-۵)، شامل جایگاههای سرپوشیده صندلی دار، اگر علائم خروج نصب شده در سالن اجتماع، از محلهای عبور داخل جایگاهها کاملاً قابل مشاهده باشد، نیازی به نصب این علائم در قسمت صندلیهای ا ورودیهای آن قسمت نیست. در چنین مواردی، روشنایی خروج باید تأمین شود تا در شرایط اضطراری، هر بازشو یا مدخل سالن تماشا، از مکان نشستن تشخیص داده شود.