هر بنا یا بخشی از یک بنا، اگر به مقاصدی مورد استفاده قرار گیرد که با مواد و محصولات بسیار قابل احتراق، آتش زا، سمی یا انفجاری در ارتباط باشد، دارای تصرف مخاطره آمیز شناخته میشود. این مواد و محصولات ممکن است در زمانی کوتاه و به سرعت بسوزند یا منشأ شعلههای گسترده، دود و گاز زیاد، تشعشعات رادیواکتیو، انفجار، مسمومیت یا خورندگی بوده و یا اینکه از لحاظ ترکیب، دارای اسیدها و بازهای بسیار قوی و مخرب باشند. همچنین بناهایی که فضای داخل آنها به دلیل آسیا کردن مواد، مملو از ذرات بسیار ریز و غبارهای قابل اشتعال باشد، جزو این گروه محسوب میشوند. به عنوان مثال، ساختمانهایی که برای مقاصد زیر استفاده میشوند، میتوان نام برد:
الف)انبار و نگهداری بیش از ۲۳/۰ متر مکعب از یکی از مواد استیلن، هیدروژن، گازهای طبیعی قابل اشتعال، آمونیاک، کلرین، فسژن، دی اکسید گوگرد، دی اکسید کربن، اکسید متیل، هر گونه گاز قابل انفجار یا سمی، گازهای سرمازا و غیره با فشار ۰/۱ مگا پاسکال
ب)انبار و نگهداری مایعات بسیار قابل اشتعال
پ)انبار یا نگهداری مواد و مهمات منفجره، سوخت موشک و مشابه
ت)انبار و نگهداری هرگونه مواد بسیار قابل اشتعال
ث)ساختمانهایی که غبارات قابل انفجار(مانند پودر آلومینیوم یا سیلوهای آرد )در آنها وجود داشته باشد
ج)انبار یا نگهداری اسیدها، بازها، اکسیدکنندههای قوی
با توجه به تنوع و پیچیدگیهای خاص این نوع مواد، تمهیدات و الزامات ایمنی کاملاً تخصصی برای طرح و اجرای ساختمانهای مخاطره آمیز نیاز است که به آیین نامههای تخصصی مربوط میشود. این قبیل الزامات تخصصی برای ساختمانهای با تصرفهای خاص مخاطره آمیز عمدتاً خارج از حوزه مقررات ملی ساختمان بوده و در این مبحث ارائه نشده است.