مبحث هفتم تحت عنوان پی و پیسازی، الزامات طراحی ژئوتکنیکی ساختمانها را مورد بحث قرار میدهد. این مبحث پس از ارائهی تعاریف مرتبط با مسائل طراحی پی، به شناسایی ژئوتکنیکی لایههای زمین میپردازد و برای نکاتی از قبیل تعداد، عمق و فاصلهی گمانهها جداول لازم را ارائه میدهد. در همین فصل حداقل مواردی که گزارشهای فنی باید آورده شود را ذکر مینماید.
فصل سوم این مبحث به موضوع بسیار مهم گودبرداری میپردازد و مسئولیت طرح و اجرای گود را به میزان خطرهای مختلف که ممکن است تاثیرگذار باشد مرتبط میسازد و برای هر سطح خطر یک مسئول طراحی و اجرا مشخص میکند. ضمناً به منظور جلوگیری از ایجاد تغییرشکلهای دیوار گود و در نتیجه صدمه به سازهی مجاور گود، نکاتی آورده شده است.
در بخش طراحیهای ژئوتکنیکی، شامل پیهای سطحی، سازههای نگهبان و پیهای عمیق، به هر دو روش طراحی «تنش مجاز» و «حالات حدی» پرداخته شدهاست.
در فصل پیهای سطحی، مقادیر نشستهای مجاز، ضرایب اطمینان و نحوهی انتخاب روابط موجود نظری برای محاسبهی ظرفیت پایداری و همچنین استفاده از آزمایشات در محل، نکات مهمی آورده شدهاست. در انتهای این فصل نیز مطالبی مرتبط با ملاحظات لرزهای طراحی و ملاحظات اجرایی پیهای سطحی گنجانیده شدهاست.
فصل پنجم این مبحث به موضوع طراحی سازههای نگهبان اختصاص دارد. در این فصل در خصوص فشار خاك و میزان تغییرشکلهای لازم برای ایجاد شرایط محرك و مقاوم و طراحی این سازهها برای تحمل بار استاتیکی و همچنین بار دینامیکی ناشی از زلزله، جداول ضرایب اطمینان آورده شدهاست. در مورد دیوارهای خاك مسلح که در ایران بسیار متداول میباشند به هر دو ضریب اطمینان جزئی و کلی پرداخته شده است.
فصل آخر که به پیهای عمیق اختصاص یافته است، اطلاعات بیشتری را برای طراحی شامل میشود. در این بخش انواع نیروهای اعمالی از قبیل محوری فشاری، محوری کششی، جانبی و اصطکاك منفی مورد بحث قرار گرفته است. سپس ضمن ارائهی جداول ضریب اطمینان جهت طراحی، اهمیت انجام آزمایشات در محل به صورت استاتیکی و دینامیکی و ارجح بودن آنها برای طراحی مطرح شده است. در این بخش نیز مطالبی مرتبط با گروه شمع به صورت باربری بیشتر و یا کاهش نشست آورده شدهاست.