در موقع رسیدگی، عضو ممیز، گزارش پرونده و مفاد اوراقی را كه لازم است قرائت میكند و طرفین یا وكلای آنان، در صورت حضور، میتوانند با اجازه رئیس شعبه، مطالب خود را اظهار دارند. همچنین دادستان كل یا نماینده وی با حضور در شعبه به طور مستدل، مستند و مكتوب نسبت به نقض یا ابرام رأی معترضٌ عنه یا فرجام خواسته، نظر خود را اعلام میكند. سپس اعضای شعبه با توجه به محتویات پرونده و مفاد گزارش و مطالب اظهار شده، با درج نظر دادستان كل كشور یا نماینده وی در متن دادنامه، به شرح زیر اتخاذ تصمیم می كنند:
الف- اگر رأی مطابق قانون و ادله موجود در پرونده باشد با ابرام آن، پرونده را به دادگاه صادر كننده رأی اعاده می نمایند.
ب - هرگاه رأی مخالف قانون، یا بدون توجه به ادله و مدافعات طرفین صادر شده باشد یا رعایت تشریفات قانونی نشده و آن تشریفات به درجه ای از اهمیت باشد كه موجب بی اعتباری رأی شود، شعبه دیوان عالی كشور، رأی را نقض و به شرح زیر اقدام میكند:
۱- اگر عملی كه محكومٌ علیه به اتهام ارتكاب آن محكوم شده به فرض ثبوت، جرم نبوده یا به لحاظ شمول عفو عمومی و یا سایر جهات قانونی متهم قابل تعقیب نباشد، رأی صادره نقض بلا ارجاع میشود.
۲- اگر رأی صادره از نوع قرار و یا حكمی باشد كه به علت ناقص بودن تحقیقات نقض شده است، برای رسیدگی مجدد به دادگاه صادر كننده رأی ارجاع میشود.
۳- اگر رأی به علت عدم صلاحیت ذاتی دادگاه نقض شود، پرونده به مرجعی كه دیوان عالی كشور، صالح تشخیص میدهد، ارسال میشود و مرجع مذكور مكلف به رسیدگی است.
۴- در سایر موارد، پس از نقض رأی، پرونده به دادگاه هم عرض ارجاع میشود.
تبصره- در مواردی كه دیوان عالی كشور رأی را به علت نقص تحقیقات نقض میكند، مكلف است تمام موارد نقص تحقیقات را به تفصیل ذكر كند.