در عقد بیع، متعاملین میتوانند شرط نمایند که هر گاه بایع در مدت معینی تمام مثل ثمن را به مشتری رد کند، خیار فسخ معامله را نسبت به تمام مبیع داشته باشد و همچنین میتوانند شرط کنند که، هر گاه بعض مثل ثمن را رد کرد، خیار فسخ معامله را نسبت به تمام یا بعض مبیع داشته باشد. در هر حال حق خیار، تابع قرار داد متعاملین خواهد بود و هر گاه نسبت به ثمن، قید تمام یا بعض نشده باشد، خیار ثابت نخواهد بود مگر با رد تمام ثمن.
دسترسی اشتراکی
برای دسترسی به محتوای کامل نکات آموزشی باید اشتراک فعال داشته باشید.
خیار شرط بایع و لزوم رد ثمن
خیار شرط در بیع شرط، فقط مختص بایع است و اعمال این خیار منوط به رد ثمن به مشتری است.
بیع شرط بهعنوان معامله با حق استرداد
طبق ماده ۳۴ قانون ثبت اسناد و املاک، بیع شرط معامله ای با حق استرداد است و مبیع در واقع به ملکیت مشتری در نمی آید، بلکه وثیقه طلب مبنی بر استرداد ثمن از بایع است.
مالک منافع در مدت خیار بیع شرط
در بیع شرط، منافع مال تا زمان اعمال خیار توسط بایع، از آن مشتری است.
تفاوت قلمرو بیع شرط و معامله با حق استرداد
معامله با حق استرداد فقط برای املاک است اما بیع شرط می تواند هم در خصوص املاک باشد و هم اموال دیگر.
تشریفات فسخ بیع شرط
فسخ بیع شرط توسط بایع، ایقاع تشریفاتی است.
هیچ رأی وحدت رویهای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تستها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.
تست ۱
در قرارداد بیع، فروشنده مدعی است برای دو ماه حق فسخ دارد و خریدار این حق را برای یک ماه ثابت میداند. نظر کدامیک، مقدم است؟