كلیهی كارفرمایان كارگاههای مشمول قانون كار مكلفند به هر یك از كارگران خود به نسبت یك سال كار معادل شصت روز آخرین مزد، به عنوان عیدی و پاداش بپردازند مبلغ پرداختی از این بابت به هر یك از كاركنان نبایستی از معادل نود روز حداقل مزد روزانه قانونی تجاوز كند.
تبصره ۱ - مبلغ پرداختی به كاركنانی كه كمتر از یك سال در كارگاه كار كردهاند باید به مأخذ شصت روز مزد و به نسبت ایام كاركرد در سال ، محاسبه گردد. مبلغ پرداختی از این بابت برای هر ماه نباید از یك دوازدهم سقف تعیین شده موضوع ماده واحده این قانون تجاوز نماید.
تبصره ۲ - در كارگاههائی كه مطابق رویهی جاری كارگاه بیش از مبالغ فوق پرداخت مینمایند ، عرف كارگاه معتبر خواهد بود.
تبصره ۳ - رسیدگی به اختلافات ناشی از اجرای این قانون در صلاحیت مراجع پیشبینی شده در فصل حل اختلاف قانون كار میباشد.
تبصره ۴ - این قانون از تاریخ تصویب لازمالاجراء بوده و جایگزین لایحه قانونی تأمین منافع كارگران مشمول قانون سهیم كردن در منافع كارگاههای صنعتی و تولیدی مصوب ۱۳۴۱ و لغو قوانین سابق مصوب ۱۳۵۹/۰۴/۲۳ شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران میگردد.
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده و چهار تبصره در جلسهی علنی روز سهشنبه مورخ ششم اسفند ماه یكهزار و سیصد و هفتاد مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۷۰/۱۲/۰۶ به تأیید شورای نگهبان رسیده است.
رئیس مجلس شورای اسلامی - مهدی كروبی