صلاحیتهای دادگاه صلح به شرح زیر است:
۱ - دعاوی مالی تا نصاب یك میلیارد ( ۱.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰ ) ریال
تبصره - رئیس قوه قضائیه میتواند نصاب مذكور در این بند را هر سه سال یك بار با رعایت تناسب تغییر شاخص سالانه كه از سوی بانك مركزی جمهوری اسلامی ایران اعلام میشود، تعدیل كند.
۲ - دعاوی حقوقی تصرف عدوانی، مزاحمت و ممانعت از حق
۳ - دعاوی راجع به جهیزیه، مهریه و نفقه تا نصاب مقرر در بند (۱) این ماده در صورتیكه مشمول ماده ماده (۲۹) قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱/۱۲/۱ نباشد
۴ - دعاوی و درخواستهای مربوط به تخلیهی عین مستأجره و تعدیل اجاره بها به جز دعاوی مربوط به سرقفلی و حق كسب یا پیشه یا تجارت
۵ - اعسار از پرداخت محكومٌبه در صورتیكه دادگاه صلح نسبت به اصل دعوا رسیدگی كرده باشد.
۶ - حصر ورثه، تحریر تركه، مهر و موم و رفع آن
۷ - تأمین دلیل
۸ - تقاضای سازش موضوع ماده (۱۸۶) قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب (در امور مدنی) مصوب ۱۳۷۹/۱/۲۱
۹ - جنبهی عمومی و خصوصی كلیهی جرائم غیرعمدی ناشی از كار یا تصادفات رانندگی
۱۰ - جرائم عمدی تعزیری مستوجب مجازات درجه هفت و هشت
۱۱ - دعاوی اصلاح شناسنامه، استرداد شناسنامه، اصلاح مشخصات مدرك تحصیلی ( به استثنای مواردی كه در صلاحیت دیوان عدالت اداری است ) ، الزام به اخذ پایان كار، اثبات رشد، الزام به صدور شناسنامه، تصحیح و تغییر نام
تبصره ۱ - به كلیهی جرائم مذكور در این ماده مستقیماً و بدون نیاز به كیفرخواست در دادگاه صلح رسیدگی میشود.
تبصره ۲ - دادگاه صلح با حضور رئیس یا دادرس علی البدل رسمیت مییابد. دادگاه صلح با رضایت طرفین، پرونده را برای حصول سازش به عضو یا اعضای شورا كه در دادگاه مستقر میباشند یا شعبه شورا یا میانجیگری ارجاع میدهد. چنانچه حداكثر ظرف دو ماه موضوع منتهی به سازش شود، مراتب صورتجلسه و جهت اتخاذ تصمیم به قاضی دادگاه صلح اعلام میشود تا طبق مقررات اقدام كند. در صورت عدم حصول سازش، قاضی دادگاه صلح مطابق قانون، به موضوع رسیدگی كرده و مبادرت به صدور رأی مینماید.
تبصره ۳ - دادگاه صلح میتواند در ساعات غیراداری و یا در روزهای تعطیل نیز به دعاوی رسیدگی نماید و استقرار آن در محل شورا بلامانع است.
تبصره ۴ - در صورت حدوث اختلاف بین دادگاههای صلح و همچنین سایر مراجع قضائی و غیرقضائی به ترتیب زیر اقدام میشود:
الف - در مورد دادگاههای صلح واقع در حوزههای قضائی شهرستانهای یك استان و نیز اختلاف بین دادگاه صلح با دادسراها یا دادگاههای حقوقی یا كیفری یا بخش حوزهی قضائی یك استان، حل اختلاف با دادگاه تجدیدنظر آن استان است.
ب - در مورد دادگاههای صلح واقع در حوزههای قضائی دو استان و نیز اختلاف بین دادگاه صلح و دادسراها یا دادگاههای حقوقی یا كیفری یا بخش حوزهی قضائی دو استان، حل اختلاف با شعبه اول دادگاه تجدیدنظر استانی است كه مرجع قضائی آن استان آخرین قرار عدم صلاحیت را صادر نموده است.
پ - در مواردی كه دادگاه صلح به صلاحیت مراجع غیرقضائی، از خود نفی صلاحیت كند، پرونده برای تعیین صلاحیت به دادگاه تجدیدنظر استان ارسال میشود، تشخیص آن مرجع لازمالاتباع است.
تبصره ۵ - آرای دادگاه صلح، قطعی است مگر در موارد زیر كه قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاه تجدیدنظر استان است:
الف - دعاوی موضوع بند ۱ این ماده در صورتیكه خواسته بیشتر از نصف نصاب مذكور در آن بند باشد.
ب - موارد موضوع بند ۹ این ماده نسبت به دیه یا ارش، در صورتیكه میزان یا جمع آنها بیش از یك دهم دیهی كامل یا معادل آن باشد.
پ - موارد مذكور در بندهای ۲، ۳ و ۴ این ماده؛
ت - موارد موضوع بند ۵ این ماده مشروط به اینكه اصل دعوا قابل اعتراض باشد.
ث - جنبهی عمومی جرائم غیرعمدی موضوع بند ۹ در صورتی كه مجازات قانونی آن درجه شش یا بیشتر باشد.
ج - جرائم عمدی تعزیری كه مجازات قانونی آنها حبس درجه هفت باشد.